1 -
Yarim Yarim 
dinle
Solist: Ferhat Göçer
2 -
Ay Karanlık Gece Vurdular Beni dinle
Solist: Nurettin Rençber
3 - İnce Memet dinle
Solist: Ali Altay
4 - Aynalar dinle
Solist: Volkan Konak
5 - Türküler Dolusu dinle
Solist: Sunay Akın
6 - Sürüler İçinde Sürmeli Koyun dinle
Solist: Özgür Akdemir
7 - Uzun İnce Bir Yoldayım dinle
Solist: Nebil Özgentürk
8 - Entarisi Ala Benziyor dinle
Solist: Figen Genç
9 - Açılın Kapılar Şaha Gidelim dinle
Solist: Yusuf Hayaloğlu, Serhad Raşa
10 - Feride dinle
Solist: İlknur Yakupoğlu
11 - Esir Payız Küleği dinle
Solist: Cemal Karakuş
12 - İbrişim Örmüyorlar dinle
Solist: Grup Laçin
13 - Bir Daracık Pencere dinle
Solist: Birgitay Aktaş
14 - Yaylanın Soğuk Suyu dinle
Solist: Adem Sevinç
15 - Kalenin Bedenleri dinle
Solist: Elif Yıldız
16 - Ardahan’dan Gelen Tatar (Allı Gelin) dinle
Beste: Recep Ergül
17 CD Extra - Kırklar Semahı dinle
Solist: Aşık Şinasi Koç (Fikret Otyam arşivinden 1961 kaydı)
Yapım / Production: Artvizyon
Yapımcı / Producer: Ufuk Işıklar
Müzik Yönetmeni / Music Director: Edip Emre
Kayıt / Record: Ayhan Orhuntaş, Edip Emre
Miks / Mix: Erkan Akpınar
Mastering: Muammer Tokmak
Stüdyo / Studio: Ütopya
ORKESTRA / ORCHESTRA
Bağlama, Cura, Buzuki, Ud: Ali Çabuk
Kaval, Zurna: Türker Dinletir
Kemane: İhsan Mendeş
Kemençe: Selim Bölükbaşı
Ney: Eyüp Hamiş
Balaban: Zafer Taştan
Klarnet, Saksafon: Serkan Çağrı
Tarcuş: Cihan Orhan
Cura (Şelpe): Ali Haydar Timisi
Kanun: Göksel Koşka
Bendir, Darbuka: Cemal Kaplan
Çello: Murat Süngü
Viola: Metin Kabacı
Kemanlar: Tarık Kemancı, Tuncay Düzağar
Klasik, Akustik, Elektrik Gitar: Ayhan Orhuntaş
Bass: Salih Akın
Davul: Bülent Ay (Aynalar, Yarim Yarim)
Klavye, Ritm ve Sample Programlar: Edip Emre
Hammond Org: Oğuz Tarhanlı
Koro / Chorus: Serhad Raşa, Cemal Karakuş, Ayhan Orhuntaş, Edip Emre, Yasemin Dal, Tülay Eren
Kırklar Semahı Sunuş Konuşması (Voice Over): Uğur Arslanoğlu
Grafik Tasarım / Artwork: Selma Yılmaz - Mas Design
İngilizce Çeviriler / English Translation: Aynur Sarıbay
YAYLANIN SOĞUK SUYU
Yönetmen: Cihan Yurtçu
Düzenleme: Cihan Yurtçu & Adnan Koç
Tulum ve Kemençe: Selim Bölükbaşı
Kaval: Cihan Yurtçu
Perküsyon: Yaman Hadi
Gitar: Önder Meral
Bas: Hakan Yelbiz
Vokal: Ayşenur Kolivar, Emine Kolivar
Stüdyo: Poyraz Müzik
Albümü Online satın almak için;
Ideefix’den Satın Alın
D&R’dan Satın Alın
Hepsiburada’dan Satın al
Esenshop’tan Satın Alın
TTnet’den Yasal ve ücretsiz indirin
powerclub.com.tr
adreslerini ziyaret edebilirsiniz.
------------------------------------------------------------
1953'ün Temmuzuydu, omuzunda fotoğraf makinası Sirkeci'den kamyona atlayıp Aksaray, Adana ve Antep'i zorlu bir yolculuk sonunda geçerek Bilecik'e vardı. Fırat Nehri kenarında durmuştu. Derme çatma bir sala bindi Birecik'in karşı kıyısı… Sonra ver elini Urfa, Diyarbakır, Mardin.. Gördüğü insan manzaralarını hem yüreğine hem de makinasına kaydetti Ve hem insanlarına hem de toprağına sevdalanmıştı o bölgenin…Yıllar yılı çileler çekmiş insanına ve bir ömür çorak kalmış toprağına...
Evet adı Fikret Otyam’dı. Neredeyse yarım yüzyıl önce Anadolu'nun yüreği ve omuzu düşük insanının sesini aktardı bize, herkese ama daha çok Ankara'ya. Kimi zaman bu ses duyuldu. Çoğu zamansa kısık kaldı...
Anadolu… Uzak, sessiz ve yalnız Anadolu.. Yıllar yıllar önceydi.. Bir adam uçsuz bucaksız Anadolu yollarını mekan eylerdi. Anadolu’ya batıdan bir pencere açardı. Elinde fotoğraf makinası yüreğinde Anadolu Sevdası’yla yorgun yoksul ve çaresiz kalmış Anadolu insanını anlatırdı bir bir… Doğu insanının Fikret Abi’si Ankara’ya ulaşan gür sesi Fikret Otyam.
Fikret Otyam'a göre insanı insan yapan iki sey vardı; vefa ve sevgi bunlara bir de barışı ekledin mi işte o zaman yaşanır olurdu dünya.
İçindeki insan sevgisini genç yaşlarında önce tuvala aktardı resimler yaptı; onlarca. Sonra da objektife. Ve Anadolu'dan insan manzaraları çekti; binlerce… Kalemi yıllar yılı vefayı ve sevgiyi yüklendi; sayfalarca… Gazete okuruna, röportajı hele de Anadolu insanın rengini kimliğini bazen de köylü kurnazlığını anlatan hüzün ve coşku dolu yazıları ilk tattıranlardan biriydi Fikret Otyam…
Bugün Türkiye'nin gururu diye sözediliyorsa GAP'tan altında Otyam'ın imzası vardır. Ve yine bugün "aman ha eğitim! aman ha iş, aş!" deniyorsa bilin ki önce Fikret Otyam ses vermişti 1950'lerde 60larda… Öyle ya Otyam röportajlarında kimi zaman can pazarında topraksızların arasında mayınlı topraklar üzerinde "uy babo" diye haykırıp Anadolu insanın can arkadaşı olmadı mı? Anadolu insanı da adına yakışır biçimde O'nu bir başına bırakmadı hiç! Sonunda ortaya insana sırtını dönmemiş, hançer yaralarını insanla sarmış koca bir hayat çıktı. Vefayı sevgiyi yol arkadaşı eylemiş koca bir hayat… Hey! koca çınar Fikret Ağabey… Babası Vasıf Bey’in eczanesinde çıraklık döneminde tuttuğu günlüklerinde kurduğu öykülerle tırmanır Babıali Yokuşu’nu… Ve bir gün Yorgo'nun Meyhanesi’nde bir arkadaşına okur öykülerinden birini. Yan masada oturan kirli pardesülü adamı polis zannetse de kesmez okumasını;
Bir adam oturuyor. Yakası kalkık yeşil gözlü, böyle bir adam. Ben korkarım; bizi o zaman polisler takip ediyor. Biz de hep polisten korkardık. Benim öyküm çıkmış, arkadaşıma okuyorum. Ondan önce de adam bizi dinliyor. Ben bu öyküyü okuyunca bir döndü söyle : "Ulan! Anlattığın gibi yazsana Ulan" dedi bana. Kim diye bir baktım; Sait Faik... Ölene kadar dost olduk. Bir vasiyet mi diyim bir yol gösterme mi diyim hep anlattığım gibi yazmaya çalıştım.
It was July 1953. He got on a truck in Sirkeci with his camera on his shoulder and arrived in Bilecik after a rough journey leaving behind Aksaray, Adana and Antep. He stopped at the edge of Firat river. He got on a slovenly raft, travelled to the other side of Birecik's coast..then Urfa, Diyarbakir, Mardin. He recorded human scenes both in his heart and camera. And he fell in love with both people and land of that region…With people who suffered for years…and with its land that stayed infertile for a lifetime…
Yes, his name was Fikret Otyam..Almost half a century ago, he passed on the voice of low hearted and shouldered Anatolian People to us, to everyone but mostly to Ankara…Sometimes this voice was heard. Mostly it remained low.
Anatolia..Far, quiet and lonely Anatolia..Many years ago. One man lived on the immense roads of Anatolia. He opened a window to the Anatolia from the west. A camera in his hand, Anatolia love in his heart, he told about tired, poor and helpless Anatolian people one by one…Brother of the people of the east, their loud voice that reached Ankara, Fikret Otyam.
According to Fikret Otyam, there were two things that made us human; loyalty and love, add peace to these two and then the world becomes livable.
He transferred the human love he has within to canvas first creating tens of paintings, and then to the objective-glass. And he took thousands of human scenes from Anatolia…His pen was loaded with loyalty and love for years, for pages..Fikret Otyam was one of those who had the newspaper reader have a taste of interviewing and the articles full of sorrow and joy that talked about mostly the color and identity of the Anatolian people and sometimes the cunning of the countryman…
Today if GAP is spoken as Turkey's pride, there is Otyam's signature beneath it. And also if today it is said "we need education! We need jobs, food!", you should know Fikret Otyam voiced it first in 1950s and 60s…Thus, didn't Otyam become a true friend of the Anatolian people by sometimes yelling "oh father" on the mine fields among those who didn't own land in a matter of life and death? Anatolian man never left him alone as expected! Eventually a huge life came into presence which never turned his back to people and wrapped his dagger wounds with them.. A huge life that made loyalty and love his companions…Hey! A huge plane-tree, Brother Fikret…
He ascends the uphill road of Babiali with the stories in the diaries he kept when he was an apprentice at his father's pharmacy…And one day he reads one of his stories to a friend at Yorgo's pub…He doesn't stop reading although he thinks the man with a filthy coat sitting at the next table is a cop..
A man is sitting…his collar is up, a man with green eyes..I am scared; cops are following us then…We were always scared of cops..My story was published, I read it to my friend. Before that, the man was listening to us. When I read the story, he turned to us: "Hey you ! why don't you write as you tell him" he said to me. I turned to see who he was; Sait Faik…We became close friends till he died..•Whether it was his will or showing me the way, I always tried to write as I told…
Bir Yudum İnsan - Fikret Otyam Belgeselinden Alınmıştır
A Sip Of Humanity - From Fikret Otyam Documentary
------------------------------------------------------------
Kıvançtır yaşamak ya... Ne güzel bir sey. Güzel bir gökyüzü, güzel bir deniz. Karlı bir dağ. Akşam rakısı, buz gibi, güneş böyle rakı burcuna girerken bir kadeh içki içmek. Bir kuş sesi duymak bir müzik dinlemek bir güzel haber almak. Bunlar yaşama kıvancı şeyler ya...
To live is a joy... What a beautiful thing. A beautiful sky a beautiful sea. A snowy mountain. Evening raki, ice cold, when the sun is entering the sign of raki, to drink a glass of booze.To hear a bird's voice, to listen to music, to receive good new. These are the joys of life...
Fikret Otyam
------------------------------------------------------------
Artvizyon, daha öncekiler gibi, Türk Halk Müziğine bir katkı daha yapıyor. Nuri İyem resimleriyle süslenen Rengahenk benzeri bir CD-kitapçıkla bu kez Fikret Otyam geliyor gündeme. Ne demeli? Sayın Otyam benim "Öyküleriyle Türküler"in üçüncü cildine bir yorum yazmıştı.
Otyam o yazısında:"...1957 yılından beri derleme yaparım. Türkülerin öykülerini sorup soruştururum. Yıllar yılı 'ah' dedim, 'bu işi tastamam bilimsel bir şekilde birisi yapsa/yapsalar. Yitmesin o canım türkülerin asılları ve öyküleri. En doğrusundan notalara geçirilse'. Dileklerin tutması insana yaşam kıvancı verir. Dileğim kabul görmüş olmalı ki o birisi çıktı. O birisi Yaşar Özürküt'tür."
Otyam Usta'nın bu yaklaşımı benim en büyük ödülüm olmuştu. Kıvanmıştım. Yıllar yılı ben de elimden geldiğince türkülerin kalıcılığına emek harcadım. Ama O'nun yaptıkları yanında benim ki devede kulak olmaz. Şundan ki: Fikret Otyam deyince, herkeste ayrı bir izlenim kalır. Kimi onu Cumhuriyet Gazetesi'ndeki tadına doyum olmayan röportajlarından; kimi kitaplarından kimi çektiği belge nitelikli fotoğraflarından, kimi de doyumsuz tablolarından anımsar. Türkülere, türkücülere verdiği emeği çoğunluk bilmez. Oysa, Mahzuni'nin elinden tutup tırmandıran odur. Feyzullah Çınar'da, Sabahat Akkiraz'da, daha onlarca sanatçıda emeği vardır. En büyük üzüntülerinden biri de, 70'li yıllarda Güney Doğu ve Doğu Anadolu'da TRT adına yaptığı derleme çalışmalarının sırra kadem basmasıdır. Günlerce verdiği emek sonrası derlediği ve onlarca banta kaydettiği halk müziği bantlarını TRT'ye teslim etmiş ama, kayıplardan bir daha haber alamamıştır. Bu nedenle olsa gerek, 1957 yılından beri yaptığı derlemelerini Almanya'da Mannheim Alevi Kültür Merkezi'ne teslim etmiştir. Böylece emeğinin kayıplara karışmasını önlemiştir.
Sözün özü; Artvizyon bir taşla bir kaç kuş vurup, Gazeteci, Yazar, Fotoğrafçı, Ressam Fikret Otyam'ı çok sevdiği, çok emek verdiği türküler eşliğinde, resimleriyle sunuyor okur-dinleyenlere. Halkın müziği, halkın gerçekten adam gibi adam bir sanatçısının fırçasından çıkan resimlerle süsleniyor. Çok yaşa Fikret Usta; teşekkürler Artvizyon.
Artvizyon, like before, is making another contribution to the Turkish Folk Music. Similar to the first Rengahenk CD-album that was enriched with Nuri Iyem paintings, this time it is Fikret Otyam who is in the spotlight. What can be said? Mr. Otyam wrote a commentary on the third volume of my "Folk Songs with Stories".
"…I have been compiling since 1957. I have been asking about and investigating the folk song stories. I said "oh" for years, I wished someone did this job in a scientific matter. I wished the originals and stories of those lovely folk songs didn't get lost and were written as notes in the correct form. When the wishes come true, one feels the joy of life. My wish must have come true, because one person came up. That person is Yasar Ozurkut."
This approach of Otyam has been my biggest reward. I was honored. Doing my best, I put many years of effort to make the folk songs everlasting. However, my work is nothing compared to his. The reason is that Fikret Otyam has a different impression on everyone. Some remember him for his amazing interviews at the Cumhuriyet newspaper, some for his books, some for the documentary photographs he took and some for his grasping paintings. Most people do not know about his efforts for the folk songs and folk singers. However, he is the one who helped Mahzuni to accomplish. He made efforts for Feyzullah Cinar, Sabahat Akkiraz and many more performers. And one of his biggest sorrows is that the compiling work he did for TRT in 1970s at Southeast and East Anatolia became a big secret. He submitted to TRT the tapes of folk music he compiled and recorded after days of extensive work, but he never heard about them again. That must be the reason why he submitted the compilation work he has done since 1957 to Mannheim Alevi Cultural Center in Germany. In this way, he avoided his efforts to get lost.
In short, Artvizyon, killing many birds with one stone, is presenting the journalist, writer, photographer, artist, Fikret Otyam to the readers-listeners, accompanying the folk songs he loved and worked on and also his paintings. Folk music is garnished with the paintings that came out of the brush of a real public artist. Live long Fikret Otyam, Thank you Artvizyon.
Yaşar Özürküt
Araştırmacı-Yazar
------------------------------------------------------------
Üç ayrı sanat dalında başarı kazanabilmek dünyada kaç sanatçıya nasip olmuştur bilemem ama, Fikret Otyam, yazın, fotoğraf ve resim alanlarında yeri geldikçe kozunu oynamıştır. Otyam, 1950'li yıllarda Güzel Sanatlar Akademisi Resim Yüksek Bölümü'nü Bedri Rahmi atölyesinde tamamladıktan sonra, resim sanatını yedeğe aldı ve bu kozunu saklı tutarak röportajcılıktan işe başladı. Gazeteciliğin bu türünde olağanüstü bir çalışkanlık ve yaratıcı çabayla o güne değin aydınlarımızın bile duymadığı, bilmediği yurt gerçeklerini çarpıcı bir biçimde ard arda sergilemeye yöneldi. Onu modern Türk röportaj sanatının "atası" yapan temel öge, gazete röportajına sanatsal bir kimlik kazandırması, açıkçası, yazın sanatını röportajlarına sokabilmesidir.
50'li ve 60'lı yıllarda, toplumumuzun tüm sancıları, tüm eksiği gediği sanki ondan soruluyormuş gibi, el atmadık sorun bırakmadı, çağın gerisinde kalmış tüm gerçekleri kurcaladı, aydınlattı, gündeme getirdi.Dağın başındaki göçebe Beritan aşiretinin yüzyıllardır süregelen dramatik serüveninden tutun, arzın merkezine doğru yüzlerce metre yerin dibinde kazma sallayan maden işçilerinin kimi zaman ölümle pençeleşen öyküsüne değin, sızlayan ya da kanayan her insancıl olguyu müthiş bir duyarlılıkla, bıkıp usanmadan, birer birer anlattı.
Demokrasi eğer yaşlısından gencine, yoksulundan varsılına, köylüsünden kentlisine değin tüm insanların gerçekleri aynen öğrenebilmesi ve ona göre dilediğince tavır alabimesi ortamı ise, demokratikleşme sürecimize Otyam kadar katkısı geçmiş sanatçımız azdır.
I don't know how many artists in the world were lucky enough to succeed in three different art branches but Fikret Otyam proved himself in the areas of writing, photography and painting. After completing his studies in Bedri Rahmi's studio at The Fine Arts Academy, Painting Department in 1950s, he kept his art of painting as a backup and started to work as a reporter. With a tremendous work and creative effort, he remarkably began to expose the nation's reality that no one, not even our intellectuals, heard or knew. The main element that made him the father of modern Turkish reporting was that he brought in an artistic identity to the newspaper reporting, and frankly, he was able to introduce the art of writing to his reportings.
As if he was responsible for all of our society's pain and deficiency in 1950s and 60s, he dealt with every problem, questioned each reality that was outdated and clarified them. He told with an amazing sensitivity every aching and bleeding humanistic phenomenon one by one from the dramatic adventures of the nomadic tribes that lived on the top of the mountain to the life and death stories of the mine workers who kept on digging hundreds of meters underground toward the center of the earth
If the democracy is an environment where all people, young and old, poor and rich, rural or urban, can learn the truth as it is and act accordingly, we have so few artists like Otyam, who contributed to our process of democratizing.
Ahmet Say
------------------------------------------------------------
Bir Anadolu Feneri: Fikret Otyam
Yaşamını roman yaparak yaşayanlar
Hayatının her karesinde o izleri
Bir gün sizlere armağan edecektir ki
Ustanın 19 Aralık 1926 yılında başlayan yolculuğu
O Aksaray’ın bozkırından
Anadolu gerçeğinin derinliklerine akar
Elinde tuttuğu ateşi ilk görenler
İbrahim Çallı ve Bedri Rahmi Eyüboğlu
Ne kadar renk varsa ne kadar fotoğraf çekilecekse
Bütün söz büyülerinin sonsuzluğuna uzanıp
Hiç durmadan kalemini kılıç yapan
Anadolu’nun toprak kokusuna koşsun diye
Ona bu ışığı verirler miydi?
İşte onun yaşam pınarına buradan bakarsak
Bir Anadolu ereni olma aşkını anlayabiliriz..
Yaz gazeteci yaz diyenlere tersinden yazan
Konuş hoca konuş diyenlere kalk borusu çalan
Yüreğine işlediği Hatca ana kilimlerine
İçtiği soğuk ayranlara şerbet katan
Tarladaki Memo gardaşa selam verip selam alan
O yazmadığı zaman dertlerin uykusuz kaldığı
Sabah horozlarının türkülerinde onun hançeri
Yalnız kalmaz ki o karanlık sokakların şövalyesi olur
Dadaloğlunun kükremesi
Köroğlunun şahlanan kır atında
Pir Sultan Abdal hırkasıyla
Emre Taptık ruhu ona emanettir...
Gelin görün ki bugün emanetleri elinin tersiyle itenlere
Fikret Otyam türküsü anlatmak, dinletmek anlamlıdır
Gelin görün ki bugün insanlığın haritasını çiğneyenlere
Bir Anadolu feneri narası atmak dermanın direnişidir
Düşünün bin dokuz yüzlerin ortasında yoksulluk kalelerini
Hiç durmadan yıkıp türküye dönüştüren
Ağıtlarını Anadolu’nun ekmek kokusu yapan
Hiçbir pazarlık yapmadan veren biri olmayı seçen
Türkü çocuklarına sevgi katıp sevgi ören
Onlarca ödülü alıp aynı zamanda
1998 de devlet sanatçı ödülünü kendine yakıştırmayan Usta
Senin derdin ne ola ki?
Senin beklediğin ne ola ki?
Bugün sanatçı kavramının sudan ucuz kullanıldığı
Tarih yiyen çocuklarınla karşı karşıyasın
Ama gerçek bir tarih aşkısın bir yandan
Kara sevdam dediğin Anadolu’nun bağrından karanlık damlıyor
Biliyorum ki diyeceksin evlat bizim aydınlığımız onları da
İhya edecek onlar da şenlenecek geçte olsa öğrenecekler
Geç de olsa sevmeyi karşılıksız vermeyi anlayacaklar
Yıldızlar Anadolu’da bitmez diyorsun
"Gide gide" diye diye binlerce kağıda nakış dokudun
Gerçek aşkına hu erenler derken bile yanlış tahtalara
Doğru ama doğru çiviler çaktın
Türküler dergahında yıkanan yüzlerde senin nurun
Türküler pazarında Nesimi Çimen kadar nar çocuğun
Türküler ocağında Muhlis Akarsu kadar aşkın narın
Türküler bayrağında Hasret Gültekin kadar sazın mızrabısın
İyi ki tarihi doğurdun çocukluğunla
İyi ki tarihi dokudun ta Harran ovasında
İyi ki Munzur’un suyunu içtin ceylanlarla
Şimdi Toros’ların eteginde bir Gazi senfonisi olurken
Biz sana selama durduk!
Biz sana alkış tuttuk!
Ustam acılar tarihinin çığlığıyla
Sen çok yaşa sen çok söyle
Bize anlatmaya devam et Orhan Kemal'i
Bize anlatmaya devam et Yaşar Kemal'i
O aydınlık defterinden karanlıkları silelim emi!
O yüzünde duran çizgileri boyuyalım
Sakalındaki teke kılları özgürlüğümüz olsun
Yüreğinde yanan türküler sevdamızdır
Nazım’ın sendeki tozlarını bize serpmeye devam et!
Türkülerinin ellerinden öper
Fikret Baba’nın hayat notasıyla yanalım mı?...
An Anaolian Lantern: Fikret Otyam
Those that live their life as a novel
These marks in every square of their life
One day he will offer you as a gift
The master's journey that started on December 19, 1926
Flows from the desert of Aksaray
To the depth of Anatolian reality
Those who first saw the torch in his hand
Ibrahim Calli and Bedri Rahmi Eyuboglu
All the colors that exist, all the photographs to be taken
Reaching to the eternity of the magic of all words
Turning his pen into a sword
To let him run to Anatolia's smell of soil
Would they have given him this light?
Thus if we look at the fountain of his life from here
We can realize the love of being an Anatolian saint..
Writing the opposite of what those said "Write journalist, write"
Awakening those who said "Talk master talk"
Mother Hatca's rugs that he engraved to his heart
Adding sorbet on the cold yogurt drink he drank
Greeting Memo brother in the field and being greeted back
Sorrow was sleepless when he didn't write
His dagger at the songs of morning roosters
He wouldn't stay alone, becoming the knight of the dark streets
Roaring of Dadaloglu
At the rearing of Koroglu's white horse
The sweater of Pir Sultan Abdal
And the soul of Emre Taptik are entrusted to his safekeeping...
Yet those rejecting the safekeeping today
It is meaningful to tell them and have them listen to Fikret Otyam folk songs
Yet to those that are violating the map of humanity
Yelling out for an Anatolian lantern is a resistance of strength
Think about the forts of poverty in the mid 1900s
Continuously knocking them down and transforming them to folk songs
Turning his dirges into the smell of Anatolian bread
Choosing to be the person who gives without any bargain
Giving love to the children of folk songs
Receiving many awards at the same time
Did not accept the nation artist award in 1998
What is it that you suffer?
What is it that you expect?
Today using the concept of being an artist irresponsibly
Your children that do not respect the history you are against
And at the same time you are a real history lover
Darkness is dripping from the chest of Anatolia that you call my blind love
I know you will say our brightness
Will revitalize them, they will be cheered up too and learn even though late
Even though late they will realize love, giving unconditionally
You say stars never end in Anatolia
You embroided thousands of papers even while saying "Go to
Your real love hey saints", on fake wood
You hit on real but real nails
Your light on the faces that bathed in the house of folk songs
In the bazaar of folk songs you have children on fire like Nesimi Cimen
In the house of folk songs you have fire of love like Muhlis Akarsu
You are the plectrum of saz in the flags of folk songs like Hasret Gultekin
Fortunately you gave birth to the history with your childhood
Fortunately you weaved history in Harran meadow
Fortunately you drank the water of Munzur with the antelopes
Now during the veteran symphony at the bottom of Toros
We salute you!
We applause you!
My master, crying out the history of sorrow
Live long, speak long
Keep on telling us about Orhan Kemal
Keep on telling us about Yasar Kemal
Let's erase that darkness off your bright notebook
Let's paint those lines in your face
Let the hair in your beard be our freedom
The folk songs on fire in your heart are our love
Go on scattering the dust of my coyness
We kiss the hands of your folk songs
Why don't we catch fire with Father Fikret's life note?..
Akın Ok
------------------------------------------------------------
